درد دل‌های یک جوان سابقاً مذهبی در شب 21 ماه رمضان

اصولاً هر افراط و تفریطی، ناپسند است و محکوم به شکست. ربطی هم به این ندارد که در چه موضوعی باشد. افراط اوایل انقلاب را نگاه کنید، تفریط حالا را بنگرید. چیزی که الان هست، هیچ چیز جز نتیجه‌ی آن افراطی‌های سابق نیست.
من هم یک آدم تقریباً افراطی بودم. سرنا را از سر گشادش می‌نواختم. به قول والده، سوراخ دعا را گم کرده بودم. اهم و فی‌الاهم حالیم نبود. به خیال خودم کارم درست بود و به خیال خودم حالیم بود، ولی در جهل مرکب مانده بودم. مشت نمونه‌ی خروارش اینکه در مدرسه به جای درس خواندن و گوش دادن به معلم، ذکر می‌گفتم و تسبیح می‌انداختم و سراذان کلاس را ول می کردم و می‌رفتم سر نماز.

یکی از دوستان می‌گفت که اینکه تو الان اینجوری شدی، در حالی که قبلاً اونجوری بودی، به خاطر این است که در مذهب باگ دیدی. نتونستم جوابی قانع کننده بهش بدم. راستش، اصلاً نتونستم جوابی بدهم. صرفاً یک لبخند. آخر سر گفتم که من خودم، تنها دلیلی که می‌بینم، نه اینکه باگ دیده باشم، که الان من، نتیجه‌ی افراطی‌های سابق من است و لاغیر.
روزگاری، شبهای قدر که می‌شد، تا صبح بیدار می‌موندم. به دعا و راز و نیاز. اینکه میگم، راز و نیاز واقعاً راز و نیاز بود، می‌رفتم توی حیاط، روی پله‌ها می‌نشستم، سرم رو بالا می‌کردم و حرف می‌زدم. گریه می‌کردم. بعضی وقت‌ها مثنوی مولوی می‌خوندم و زار زار.
ولی شب‌های قدر یعنی چی؟
امروز به یکی از دوستانم می‌گفتم. گفت نماز و روزه‌ها و طاعات و عباداتت قبول! گفتم مرسی. 11 ماه بقیه‌ی سال هم کشک دیگه؟ گفت چطور؟ گفتم توی این چند سال آشناییمان تا حالا همچین حرفی غیر ماه رمضان نزده بودی. بعد بلافاصله گفتم البته فکر می‌کنم که بقیه هم همینطور باشند. یه خورده مِن و مون کرد و گفت ولم کن علیرضا. تو هم به چه چیزهایی گیر می‌دی!!
حالا واقعاً چرا ما فقط در یک ایام خاصی، برای هم دعاها و آرزوهای خوب خوب می‌کنیم؟ چرا همیشه نمی‌کنیم؟ چرا فقط در یک مواقع خاصی، به فکر راز و نیاز و عبادت و اطاعت میفتیم؟ این سوالات، از جمله سوالات اولیه بودند که نتیجه‌اش این شد که الان بگویم که جواب سابقاً مذهبی. البته تنبلی هم بی اثر نبوده است و چه بسا این حرفهایی که می‌زنم، صرفاً صد پند حکیمانه باشند! ولی خب، همین است دیگر!
امشب شب قدر است. یکی از شب‌های قدر. احتمال اینکه من بروم و بخوابم و هیچ کار خاصی نکنم، زیاد است.
ولی فقط یک خواهش. اگر این متن را می‌خوانید، مهم نیست که شب قدر باشد یا نباشد، سرتان را بالا بگیرید، مهم نیست که سقف باشد یا آسمان، یه طوری که فقط خودتان بشنوید، بگویید که کمکش کن.
همین. یک کمکش کن شما، چه بسا که کاری کند که بفهمم که چه وقت افراط است، چه وقت تفریط است. راه درست زندگی کردن یاد بگیرم.
حرف، مثل همیشه زیاد داشتم، ولی بی خیال!
خوش بگذرونید، از زندگیتون راضی باشید.